बेळगाव :
एकेकाळी एमईएसच्या काही नेत्यांवर विश्वास ठेवून कन्नडभाषिकांविरोधातच गर्जना करणारे शुभम शेलके, आज राजकीयदृष्ट्याही आणि संघटनात्मक स्तरावरही बाजूला सारले गेलेले व्यक्तिमत्त्व म्हणून दिसत आहेत. सीमाभागाच्या राजकारणात एकेकाळी स्वतःला ‘आक्रमक चेहरा’ म्हणून पुढे करणाऱ्या शेलकेंसाठी आता एकामागून एक दरवाजे बंद होत असल्याची चर्चा ऐकू येत आहे.
कन्नड समर्थक हितसंबंधांविरोधात एमईएसच्या झेंड्याच्या सावलीत आक्रमक भूमिका घेतलेल्या शेलकेंची वाटचाल केवळ घोषणांपुरती मर्यादित राहिली नव्हती. तणावपूर्ण आणि दंगलजन्य परिस्थितीत अनेक दिवस तुरुंगवास भोगून आल्याचा अनुभवही त्यांच्या राजकीय प्रवासातील काळाकुट्ट अध्याय म्हणूनच राहिला आहे. इतकेच नव्हे, काही दिवस पोलिसांच्या नजरेतून सुटून बाहेर फिरत राहिल्याच्या प्रकरणांचीही त्यांच्या नावाभोवती चर्चा होती, आणि तीच बाब आता पुन्हा एकदा पुढे येत आहे.
त्या काळात शेलकेंचा राजकीय हिशेब स्पष्ट होता, असे सांगितले जाते. एमईएसच्या व्यासपीठाचा पायरी म्हणून वापर करून कर्नाटकच्या विधानसौधाच्या पायऱ्या चढायच्या, सीमाभागाच्या राजकारणात स्वतःला एक प्रभावी चेहरा म्हणून उभे करायचे, असे स्वप्न त्यांनी पाहिले होते. मात्र राजकारणात उपयोग करून घेणारे हात कायम साथ देतातच असे नसते. गरज असेपर्यंत जवळ ठेवणारेच, वेळ बदलताच हात झटकतात, तर एखाद्याची अवस्था कशी होते याचे उदाहरण म्हणून शेलकेंचे नाव पुरेसे असल्याचे बोलले जात आहे.
आता हेच वास्तव अधिक उघड होताना दिसत आहे. शिवजयंती उत्सव समितीतील अलीकडच्या घडामोडींनी शेलकेंच्या राजकीय एकाकीपणावर जणू नवीन शिक्कामोर्तबच केले आहे. समितीच्या नव्या रचनेत शेलकेंना महत्त्वाचे स्थान न मिळणे ही साधी घटना नाही, असे बोलले जात आहे. एकेकाळी पुढे केलेला चेहरा आज समितीच्या काठावरही दिसत नाही, ही परिस्थिती कोणत्याही राजकीय संदेशाविना निर्माण होत नाही, असे स्थानिक पातळीवर विश्लेषण केले जात आहे.
याचा अर्थही आता अधिक स्पष्ट होत आहे. एमईएसच्या नावाने आक्रमकपणे पुढे धावणाऱ्यांना, कन्नडभाषिकांविरोधात उभे ठाकणाऱ्यांना, एका टप्प्यानंतर नियोजनपूर्वक कोपऱ्यात ढकलण्याचा खेळ तेथे सुरू आहे, असे म्हणणे खोटे ठरणार नाही. उपयोग असेपर्यंत कौतुक करायचे, काम संपले की बाजूला सारायचे — हाच त्या अंतर्गत राजकारणाचा खरा चेहरा असल्याची टीका विरोधकांकडून केली जात आहे.
शेलकेंचा हा प्रसंग केवळ एखाद्या व्यक्तीच्या वैयक्तिक अपयशाची कथा नाही; तर तो सीमाभागातील संघटनात्मक राजकारणाचा निर्दयी स्वभाव उघड करणारा आहे. कालपर्यंत खांद्यावर घेऊन घोषणाबाजी करणाऱ्यांनाच आज आठवणीतूनही पुसून टाकण्याइतपत दूर सारण्याची संस्कृती किती क्रूर असू शकते, याचे हे थेट उदाहरण आहे.
