ಇ ಬೆಳಗಾವಿ ವಿಶೇಷ
ಅವ್ವಕ್ಕ ಕೋಲಕಾರ ಅವರ ಸಾವಿನ ಬಳಿಕ ಉಳಿದಿರುವುದು ಕೇವಲ ಖಾಲಿ ಸ್ಥಾನವಲ್ಲ;
ಅದು ಒಂದು ಮನೆಯ ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಕಳವಳ. ಪ್ರತಿದಿನ ದುಡಿದು ಮನೆಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದ ಕೈಗಳು ಏಕಾಏಕಿ ನಿಂತುಹೋದಾಗ, ಆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮೊದಲು ಕೇಳಿಬರುವುದು ಅಳುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ — “ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಏನು?” ಎಂಬ ಭಯದ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಬಡ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಬದುಕು ದಿನಗೂಲಿ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಅಂಥ ಮನೆಯ ಒಂದು ಜೀವ ಕರ್ತವ್ಯದ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋದರೆ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಕುಟುಂಬದ ಊಟದ ತಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದವರೆಗೂ ತಾಗುತ್ತದೆ.
ನಗರದ ಸ್ವಚ್ಚತೆಗೆ ಶ್ರಮಿಸುವ ಪೌರಕಾರ್ಮಿಕರ ಬದುಕು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅವರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಪಾಯದ ಎದುರು ನಿಂತದ್ದೇ. ಕತ್ತಲೆಯ ಮುಂಜಾನೆ, ವೇಗವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವ ವಾಹನಗಳು, ರಕ್ಷಣಾ ಸಾಧನಗಳ ಕೊರತೆ, ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ — ಇವೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಅವರ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮೌನ ಹೋರಾಟವನ್ನಾಗಿಸಿದೆ. ನಗರ ಸ್ವಚ್ಚವಾಗಿರುವಾಗ ಜನರಿಗೆ ಕಾಣುವುದು ಸ್ವಚ್ಚ ರಸ್ತೆ; ಆದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಯಾರ ಜೀವ ಬೆವರು ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಗೋಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಅನಗೋಳ ನಾಕಾದ ದುರಂತ ಈ ಕಹಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬಯಲಿಗೆಳೆದಿದೆ. ಅವ್ವಕ್ಕ ಅವರು ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ, ಇದು ಕೇವಲ ಚಾಲಕನ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಪ್ರಕರಣವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡಲಾಗದು. ಪೌರಕಾರ್ಮಿಕರ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಸಮರ್ಪಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಏಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ? ಮುಂಜಾನೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿಫಲಕ ಜಾಕೆಟ್, ಎಚ್ಚರಿಕಾ ಫಲಕ, ಸುರಕ್ಷತಾ ವಲಯ, ವಾಹನ ಸಂಚಾರ ನಿಯಂತ್ರಣ — ಇವುಗಳನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲಿ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ.
ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂತಾಪ ಸೂಚನೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾನವೀಯ ನಿರ್ಧಾರ ಅಗತ್ಯ. ಅವ್ವಕ್ಕ ಅವರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ತಕ್ಷಣದ ಪರಿಹಾರ ಘೋಷಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಅನುಕಂಪದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಉದ್ಯೋಗ ನೀಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಲಿಕೆ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರ ತುರ್ತು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಅವಲಂಬಿತರಿದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಮಾಸಿಕ ನೆರವು, ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಭದ್ರತೆ, ವಸತಿ ಅಥವಾ ಜೀವನ ಭದ್ರತಾ ಯೋಜನೆಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಸಹಾಯ ಒದಗಿಸಬೇಕು. “ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲೇ ಸಾವು” ಎಂಬ ಪದ ಕಾಗದದ ಸಾಲಾಗಿ ಉಳಿಯಬಾರದು; ಅದು ಆಡಳಿತದ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತಿ ಆಗಬೇಕು.
ಸ್ಥಳಕ್ಕಾಗಮಿಸಿದ ಸ್ವಚ್ಚತಾ ಮಿತ್ರರ ಕಣ್ಣೀರು ಕೇವಲ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯ ಸಾವಿನ ನೋವಲ್ಲ; ಅದು ತಮ್ಮದೇ ಅಸುರಕ್ಷಿತ ಬದುಕಿನ ಆತಂಕವೂ ಹೌದು. “ಇಂದು ಅವಳು… ನಾಳೆ ಯಾರು?” ಎಂಬ ಮೌನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಅವ್ವಕ್ಕ ಕೋಲಕಾರ ಅವರ ಸಾವಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ನೀಡುವುದು ಅಂದರೆ ಒಂದೇ ಪ್ರಕರಣದ ತನಿಖೆ ನಡೆಸುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಪೌರಕಾರ್ಮಿಕರ ಬದುಕಿಗೆ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಭದ್ರತೆ ಒದಗಿಸುವ ಹೊಸ ಮಾನದಂಡ ರೂಪಿಸುವುದಾಗಿದೆ.
ಅವ್ವಕ್ಕ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಈಗ ಸಂತಾಪ ಹೇಳುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇನೋ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅವರ ಮನೆಯ ಬದುಕು ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಡಳಿತದ ಸ್ಪಂದನೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿರಬೇಕು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಬೇಕು, ಮಾನವೀಯವಾಗಿರಬೇಕು.
ಒಬ್ಬ ಪೌರಕಾರ್ಮಿಕಿಯ ಜೀವ ಹೋದ ನಂತರವೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಲ್ಲ — ಅದು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಸೋಲು.
